Spirituele crisis

Bij het googelen naar “psychose” en “spiritualiteit” kom ik onder meer terecht op de website transpersoonlijk.nl en het artikel “Spirituele Crisis” uit het tijdschrift “Spiegelbeeld” van juli 2011. Het artikel is geschreven door psycholoog en transpersoonlijk therapeut Kees Aaldijk. Hieronder vind je enkele fragmenten uit het artikel. De volledige tekst vind je hier.

Wat de één beschouwt als een spirituele ervaring zal de ander misschien omschrijven als een psychiatrische aandoening. Spirituele ervaringen en psychiatrische aandoeningen lopen vloeiend in elkaar over. Maar hoe voorkom je dat je vanuit de spiritualiteit in de psychiatrie terecht komt? De psychiatrie zal spirituele fenomenen veelal omschrijven als een ontregeling van de hersenen die eventueel kunnen leiden tot een psychose. Vanuit en transpersoonlijke benadering gaat het vooral om een verstoorde balans op een energetisch niveau. Voor de betrokkene is het een worsteling met de hogere niveaus van zijn bewustzijn en misschien wel de meest ingrijpende ervaring uit zijn leven.

Verschillende lichamen
Iedereen is vertrouwd met zijn fysieke lichaam maar eigenlijk bestaat dit uit twee delen: Naast ons tastbare lichaam dat we in de spiegel zien hebben we ook nog een etherisch lichaam. Dit is een energielichaam dat ons lijf doordringt en omhult en dat ons een gevoel van vitaliteit geeft. Dit etherische lichaam vormt samen met twee andere subtiele lichamen, namelijk het emotionele lichaam en het mentale lichaam, onze aura.
Met ons fysieke lichaam functioneren we in de fysieke wereld.
Met het emotionele lichaam functioneren we op het emotionele niveau van de werkelijkheid: De emotionele wereld.
Met het mentale lichaam functioneren we op het mentale niveau van de werkelijkheid: De mentale wereld.
We hebben een aantal lichamen maar we zijn niet die lichamen. We zijn de getuige van dat alles. We kunnen als het ware vanaf een afstandje naar onze lichamen kijken.

De getuige, die bewustzijnskern, is ons eigenlijke 'ik'. Dat is de 'ik' van waaruit we onze aandacht kunnen richten. Dit 'ik' is gevat in weer een ander subtiel lichaam, het causale lichaam, ofwel onze ziel.

Teveel van het goede
Als we gedurende langere tijd onze aandacht intensief op de ziel gericht houden, komt er een energiestroom op gang vanuit het hogere niveau van bewustzijn in de richting van onze lichamen. Die energie kan ons inspireren maar in sommige gevallen kan ze zo krachtig worden dat het fysieke lichaam, het emotionele lichaam en het mentale lichaam overbelast raken en moeite krijgen om al die energie te verwerken. Als gevolg daarvan kunnen er allerlei klachten ontstaan: lichamelijke problemen zoals hoofdpijn en slapeloosheid, emotionele problemen zoals angsten en depressies en mentale problemen zoals verwarring.

In zo'n situatie weten veel mensen niet goed wat te doen. De wijsheid die ze vanuit de ziel ontvangen kunnen ze dan niet meer op de juiste manier interpreteren. Spirituele inzichten worden daardoor chaotische ervaringen met een spiritueel tintje. Door de stortvloed van zielsenergie kan ook het etherische lichaam ontregeld raken. Haar beschermende functie gaat dan verloren met als gevolg dat het bewustzijn toegang krijgt tot de emotionele en de mentale werelden, die dan vaak zichtbaar worden Mensen krijgen dan wanen of hallucinaties of ze gaan stemmen horen en op deze manier kunnen zich tenslotte allerlei psychiatrische klachten ontwikkelen.

Dan is er sprake van een spirituele crisis. De betrokkene heeft zoveel zielsenergie geactiveerd dat zijn systeem overbelast is geraakt. Hij ervaart een heel andere werkelijkheid met volkomen nieuwe inzichten en tegelijkertijd is er totale verwarring waardoor al die inzichten vervormd raken. En of dat alles nog niet genoeg is ervaart hij daardoorheen ook nog allerlei beelden uit de emotionele wereld, die hij vaak -volstrekt ten onrechte- aanziet voor beelden van het zielsniveau. Zolang de verschijnselen die optreden afkomstig zijn uit de hoger emotionele gebieden kan de ervaring euforisch zijn. Dat verandert echter als er, ten gevolge van al die verwarring, beelden verschijnen uit de laagste niveaus van de emotionele wereld. Dan ontstaan er beangstigende en afschrikwekkende ervaringen die een psychose compleet kunnen maken.

Wat te doen?
Dat is natuurlijk afhankelijk van de ernst van de situatie. In eerste instantie moet er orde worden geschapen in de chaos. Je moet weer met beide benen op de grond komen te staan. Allerlei grondingsoefeningen zijn daar heel nuttig voor (werken in de aarde, massage, sport, zwemmen).

Mediteren is voorlopig ongewenst. Soms kan het noodzakelijk zijn om antipsychotica te gebruiken om door deze crisis heen te komen. Op de langere termijn moet vooral gewerkt worden aan het herstellen van het gevoel van stabiliteit en autonomie. Daarvoor is het belangrijk dat je je realiseert dat alle energieën van de (subtiele) lichamen met elkaar in balans moeten zijn. Je fysieke, je emotionele en je mentale lichaam moeten zo optimaal mogelijk functioneren zodat de krachtige zielsenergie op de juiste manier verwerkt kan worden.

-Het fysieke en het etherische lichaam hebben gezond voedsel nodig, voldoende beweging, zonlicht en frisse lucht. Het is belangrijk dat het etherische lichaam herstelt want dan kan het zijn beschermende functie weer uitoefenen.
-Het mentale lichaam komt tot rust door inzicht in de situatie waardoor de paniek wordt teruggedrongen. Als je begrijpt wat er is gebeurd kun je beter meewerken met het genezingsproces en de nadelige gevolgen sneller te boven komen.
-Verder zal het emotionele lichaam gereinigd moeten worden van alle trauma's die daar liggen opgeslagen.
-Tot slot is het goed een relativerende levenshouding aan te kweken waarbij je probeert vanuit een (iets) hoger perspectief naar jezelf en je problemen te kijken. Je leert dan zin en betekenis te ontdekken in alles wat je overkomt zonder dat je jezelf in chaos verliest.

Hoewel een spirituele crisis schokkend en ingrijpend is, kan achteraf blijken dat het ook een buitengewoon leerzame en verrijkende ervaring is geweest, al was het maar dat je hebt geleerd dat je de hogere werelden niet stormenderhand kunt veroveren.

Psychose of spirituele ervaring?

Vandaag vond ik een mooi artikel op de interessante blog Beyond Meds, over de link tussen psychose en spiritualiteit. De volledige tekst vind je onderaan deze pagina maar ik probeer de essentie ervan samen te vatten:

Mary, dokter in de psychologie en ervaringsdeskundige bespreekt in een yahoogroup de link tussen psychose en spiritualiteit. De vraag die in de groep gesteld werd is : "Hoe kan een traumatiserende ervaring als een psychose beschouwd worden als iets spiritueels?"

Het antwoord van Mary:

Spiritualiteit heeft twee aspecten. Enerzijds heb je de spiritualiteit van de gelovige die verbonden is aan een religie en anderzijds heb je het esoterische, "verborgen" aspect waarmee een minderheid ervaring heeft: het gaat om een essentiële, universele ervaring die aan de basis ligt van alle religies in alle culturen doorheen de geschiedenis; het gaat om die ene transcendente Realiteit die de wortel is van het bestaan zelf, en wanneer men zich ermee identificeert kan dat het begin betekenen van een bewustere en meer meedogende manier van leven.

Filiosoof Ken Wilber schrijft het volgende: "Zijn de mystici en wijzen gek? Want ze vertellen allemaal variaties op hetzelfde verhaal. Het verhaal dat ze op een ochtend wakker worden en beseffen dat ze één zijn met het Al, dat ze tijdloosheid ervaren. Misschien gaat het hier om een evolutionnaire verandering waarin we evolueren van lichaam naar geest tot ziel en verder, elke fase gekenmerkt door een grotere diepte en groter en breder bewustzijn. En op de hoogste niveaus van de evolutie, kan de ziel van een individu, misschien, ik zeg misschien, het eindeloze kosmische bewustzijn echt aanraken en omarmen. Dat is op zijn minst plausibel. Is dit verhaal dat over de hele wereld verteld wordt door mystici en wijzen zoveel gekker dan het wetenschappelijke materialistische verhaal, dat het eerste afdoet als volledige betekenisloze nonsens? Luister goed naar beide verhalen: welk van de twee klinkt het meest waanzinnig?"

Dit beantwoordt je vraag over het trauma dat vaak geassocieerd wordt met psychose natuurlijk nog niet. Als je echter kijkt naar de levens van mystici zoals Sint Jan van het Kruis, Moeder Teresa, Gopi Krishna ... zul je merken dat daar heel wat trauma en lijden aan te pas kwam. We hebben echt wel een overgeromantiseerd beeld van spirituele ervaringen.

Veel hangt ook af van degene die de spirituele crisis/psychose ervaart en van waaruit hij/zij vertrekt. Toen ik bvb mijn ervaring had, had ik het geluk net een book van C.G. Jung te hebben gelezen, waarin haarfijn stond uitgelegd wat ik op dat moment meemaakte, o.a. dat het een noodzakelijke fase was om mij zowel het bewuste als het onbewuste aspect van mijn persoonlijkheid te realiseren. Dit gaf me het nodige inzicht om dit zeer beangstigende proces te doorstaan zonder ingrijpen van een een psychiater. Anderen hebben minder geluk en worden serieus getraumatiseerd door de psychiatrische 'behandeling' of moeten voor altijd medicatie slikken. En toch hebben zij en ik in de grond dezelfde ervaring gehad.

Robert Whitaker toont in zijn boek "Anatomy of an Illness: Magic Bullets, Psychiatric Drugs, and the Astonishing Rise of Mental Illness in America" (2010) aan dat in landen waar minder medicatie wordt toegediend de kans op herstel aanzienlijk groter is. Dus zijn er waarschijnlijk betere manieren om om te gaan met psychose dan het te onderdrukken met medicatie. Ik denk dat vele patiënten dit weten, maar de meeste van hun behandelaars blijven vasthangen aan het medische model van een "hersenziekte", wat zoveel makkelijker is en meer opbrengt dan echte therapie aan te bieden. De beste oplossing voor de nabije toekomst is misschien dat patiënten leren om hun mond te houden en hun behandeling in eigen handen te nemen.

___________originele tekst:___________

Mary in SC who wrote a wonderful blog post on healing a psychosis in her youth with the help of Carl Jung’s and Joseph Campbell’s writings, has shared another piece that she wrote for a yahoo group that discusses the intersection of psychosis and spirituality. Mary has a doctorate in psychology as well as having personal experience in such healing.

The below question was asked in the yahoo group:

What is the link between psychosis and spirituality? One or two people have spoken of being admitted to a psych unit and of being relieved to be there. In what way was this a spiritual experience? I can think of a number of ways to describe this , but “spiritual”? I can see that one might see psychosis as a form of altered consciousness or heightened awareness- although I’m not sure of what- but how does one square this with so much of the trauma associated with florid psychotic features?

Mary’s response:

You have asked the $64 question indeed. Congratulations for having the courage to do it! Many people I think follow the converging paths of psychosis and spirituality up to where they both disappear in the clouds, but never quite allow their thoughts to go all the way up. Thus the question remains for the most part not only unanswered, but unasked.

We might start with the idea that spirituality really has two aspects. One aspect is that of the faithful who believe in the literal meaning of their religion, practice its rituals, and revere its god/gods, icons and traditions. The other aspect is the esoteric or “hidden” aspect realized by a select few who have the essential, primordial and universal experience that underlies all religions; that one transcendent Reality underlies existence itself, and the experience of one’s identity with it can mark the beginning of a more conscious and compassionate way of life. This experience, it is said, underlies all religions in all cultures throughout history.

It is with this second aspect, of course, that the question of a link between psychosis and spirituality arises. Philosopher Ken Wilber puts the problem like this:

“Are the mystics and sages insane? Because they all tell variationson the same story, don’t they? The story of awakening one morning and discovering you are one with the All, in a timeless and eternal and infinite fashion. Yes, maybe they are crazy, these divine fools. Maybe they are mumbling idiots in the face of the Abyss. Maybe they need a nice, understanding therapist. Yes, I’m sure that would help. But then, I wonder. Maybe the evolutionary sequence really is from matter to body to mind to soul to spirit, each transcending and including, each with a greater depth and greater consciousness and wider embrace. And in the highest reaches of evolution, maybe, just maybe, an individual’s consciousness does indeed touch infinity-a total embrace of the entire Kosmos-a Kosmic consciousness that is Spirit awakened to its own true nature. It’s at least plausible. And tell me: is that story, sung by mystics and sages the world over, any crazier than the scientific materialism story, which is that the entire sequence is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying absolutely nothing? Listen very carefully: just which of those two stories actually sounds totally insane?” – Ken Wilber, A Brief History of Everything, 42-3

This still doesn’t answer your question about the trauma so often associated with psychosis. But if you look at the lives and carefully read the words of great mystics — for example St. John of the Cross, Simone Weil, Mother Teresa, Gopi Krishna — you will find trauma and suffering aplenty. I think it’s our prettified view of spirituality, rather than the real thing, that is responsible for the notion that altered consciousness and heightened awareness are always lovely and pleasurable experiences. In fact, they can be quite like the experiences your patients have.

A great deal depends on the experiencer and what resources he/she brings to the experience. When I had my own experience, I had the great good fortune of having recently read a book by C.G. Jung. He described precisely what I was going through, and said it was a necessary prelude to Individuation, or becoming a complete person aware of both the conscious and unconscious aspects of one’s personality. This gave me the insight to endure the terrifying process without coming under the care of a psychiatrist — and getting myself diagnosed as psychotic or schizophrenic. Others are not so fortunate. They interpret their experiences in the ways you are familiar with, and often end up severely traumatized by “treatment” or permanently medicated, or both. And yet both they and I had the same basic experience.

But even after being “treated” in such a fashion, many people do persist in trying to understand the real meaning of their experience and ultimately find it beneficial, again blurring the distinction between spirituality and psychosis. Here are some anonymous comments found on the internet, for example:

“Now after the years I can only say that my psychoses triggered a spiritual development. Through the years I developed with meditation through a severe kundalini experience from pre-rational to post-rational stages (not only states) of consciousness. So I’m actually glad I’ve had those psychotic breaks because after all they have been really transformative.”

and

“I can only say that my personal experience with psychosis and manic depression brought me on a spiritual path. I had the feeling to have had experienced an altered state (which I couldn’t explain that way because I didn’t know it was possible to have natural altered states, except with psychedelic drugs, for instance).”

and

“Psychosis can really be a trigger for later spiritual development if you’re able to strengthen your ego boundaries, and work an building a strong and healthy personality. After all I’m still on a low dose of antipsychotic drugs just for safety reasons, but I’m doing better than ever before and am studying again as a graduate student.”

In his book Anatomy of an Illness: Magic Bullets, Psychiatric Drugs, and the Astonishing Rise of Mental Illness in America (2010), Robert Whitaker describes World Health Organization studies comparing rates of recovery in “developed” countries (US and Europe) vs. “undeveloped” countries (India, Nigeria and Colombia). In the “undeveloped” countries, he said, “nearly two-thirds of the patients had good outcomes, and slightly more than one-third had become chronically ill. In the rich countries, only 37 percent of the patients had good outcomes, and 59 percent became chronically ill. . . . in Agra, India, where patients arguably fared the best, only 3 percent of the patients were kept on an antipsychotic. Medication usage was highest in Moscow, and that city had the highest percent of patients who were constantly ill. In this cross-cultural study, the best outcomes were clearly associated with low medication use.”

So perhaps there are better ways to deal with psychosis than medicating it out of existence. I think many patients know this, but most of their professional caretakers are still stuck in their medical model of “brain disease,” which is after all so much easier and more profitable than doing real therapy. The best solution for the foreseeable future may be for “patients” to learn to keep their mouths shut and take over their own treatment.

Spiritual Emergency – When Personal Transformation Becomes a Crisis (S. & C. Grof)

Voor diegenen die openstaan voor de mogelijkheid dat een psychose een helend effect zou kunnen hebben mits het onder de juiste omstandigheden wordt benaderd, is het boek ‘ Spiritual Emergency – When Personal Transformation Becomes a Crisis‘ van Stanislav en Christina Grof een aanrader.

Volledig artikel op de website van Psychoseanders.

Martin vertelt zijn verhaal

Mijn verhaal voor mensen die een psychose hebben gehad en vooral voor de omgeving dat ze begrijpen hoe onvoorstelbaar zwaar het is om een psychose te ervaren. Toen ik een psychose kreeg was ik net 41 jaar geworden, ik praat over de periode eind 2009.

Voor die tijd heb ik nooit psychische klachten gehad. Ik ben vader van 3 kinderen en ben zelfstandig ondernemer, wat mij altijd goed is afgegaan.

>>> lees verder (op de website van Psychiatrie Nederland)

When the Impossible Happens (S. Grof)

Ik ben op dit ogenblik aan het lezen in Stanislav Grofs boek "When the Impossible Happens – Adventures in Non-Ordinary Reality" (2006). Een passage die ik nogal treffend vond was deze op p.283 (vertaling ervan onderaan):

"Experiences of psychiatric patients labeled as psychotic often involve visions of deities and demonic presences and visits to mythological realms, such as heavens, paradises and hells. The explanation of mainstream psychiatrists for such experiences is that they are products of these patients' brains afflicted by a pathological process of unknown origin, one which would be identified and fully understood sometime in the future. Although this perspective is frequently presented by the academic circles as a scientific fact that is obvious and beyond any reasonable doubt, it is actually a highly implausible proposition. More than anything else, this view reflects the basic metaphysical assumption of monistic materialism about the priority of matter over consciousness that dominates scientific thinking in the industrial civilization. In reality, it is inconceivable that a pathological process could generate the rich panoply of aesthetically exquisite images and philosophically fascinating ideas that characterize the experiences of these patients."

Ervaringen van psychiatrische patiënten die bestempeld worden als psychotisch, gaan vaak gepaard met visioenen van goden en demonische wezens en het bezoek aan mythologische werelden, zoals paradijzen, hemelse en helse rijken. De verklaring van de reguliere psychiaters voor dergelijke ervaringen is dat ze het product zijn van de hersenen van deze patiënten, die aangetast zijn door een pathologisch proces van onbekende oorsprong, een proces dat in de toekomst zou worden geïdentificeerd en volledig begrepen. Hoewel dit perspectief door de academische kringen vaak als een duidelijk wetenschappelijk feit wordt aanzien waarover geen twijfel kan bestaan, is dit eigenlijk een zeer ongeloofwaardige stelling. Deze opvatting weerspiegelt vooral de fundamentele metafysische aanname van het monistische materialisme over de prioriteit van materie over bewustzijn, dat het wetenschappelijk denken in de industriële maatschappij domineert. In werkelijkheid is het ondenkbaar dat een pathologisch proces dit rijke arsenaal van esthetisch verfijnde beelden en filosofisch fascinerende ideeën zou kunnen genereren, die de ervaringen van deze patiënten kenmerken.

Micropsychoses

Begin 2010 had ik met enkele weken interval twee gelijkaardige ervaringen. Ik noem ze “micropsychoses”, maar ik weet niet of dit wel de juiste term hiervoor is. Telkens was de uitlokkende factor een gesprek dat ik had met iemand die zelf een psychose had ervaren (twee verschillende personen) Ze spraken op dat moment beide over de inhoud van hun psychose. De ene vertelde iets over taalverwarring als fundamenteel aspect van psychose, de andere over de overtuiging die je in een psychose hebt dat je zelf moet sterven om de wereld te kunnen redden. Meteen daarna had ik een A-HA moment, een moment waarin ik ALLES weer helemaal snapte, net zoals tijdens mijn psychoses toen ik het gevoel had alwetend te zijn. Een machtig gevoel. Je voelt je echt “high” op dat moment. Ik schreef net over het ‘gevoel’ alwetend te zijn, maar eigenlijk is het geen gevoel of gedachte, het is op dat moment gewoon een feit. Die kennis is zo logisch en simpel, net zoals je weet dat 1+1 gelijk is aan twee.

De eerste “micropsychose” duurde slechts enkele seconden, de tweede keer een paar minuten. Daarna vervaagde de ‘kennis’ net zoals een droom die je vergeet. Vervolgens voelde ik me enkele uren echt heel goed. Deze ervaringen hadden geen negatieve gevolgen voor mij op het vlak van stemming of functioneren. Enige minpunt was dat mijn psychiater vond dat we de dosis van Abilify best wat zouden verhogen van 10 naar 15 mg. Ik stemde daarin toe omdat ik heel veel vertrouwen heb in haar en omdat ik ergens toch wel bang was om volledig psychotisch te worden.

Interessant aan de tweede "micropsychose" was dat die plaatsvond tijdens een therapeutische groepssessie. Ik zag het effect van mijn woorden meteen op de twee aanwezige therapeuten. Ik voelde dat ze heel bezorgd waren. Er straalde iets van angst van hen af. Het gooide me meteen weer in de ervaringen van tijdens mijn psychose, waar de meeste mensen uit je omgeving met angst en onbegrip naar je kijken en luisteren. Ik snapte ook weer beter waar de paranoia vandaan komt op zulke momenten: het lijkt dan “ik” tegen “hen”. Mijn werkelijkheid versus die van jou. De medepatiënte die verteld had over haar psychose was de enige die echt zag en begreep wat er op dat moment aan het gebeuren was. Ik vraag me af of mensen die zelf geen psychose hebben ervaren kunnen begrijpen wat die ervaring inhoudt…

Mijn verhaal

Waar zal ik beginnen? Bij mijn eerste psychose.

In 1996 kreeg ik mijn eerste psychose. De 'trigger' was te hard werken. Ik combineerde toen tijdelijk twee voltijdse banen in het onderwijs. Ik weet het: dat is letterlijk gekkenwerk, maar ik was jong (24) en dacht dat ik dat wel enkele weken zou aankunnen. Na die periode zou ik een vaste baan kunnen krijgen op die hele fijne school. Het is helemaal anders gelopen.

Die eerste psychose was zeer beangstigend. Ik wist niet wat me overkwam, en mijn omgeving reageerde ook zeer angstig, wat mijn angst, frustratie en boosheid versterkte. De behandeling in de psychiatrie hielp uiteraard ook niet. Het was een zeer traumatische ervaring.

Het meest traumatische was dat ze me een keer hebben vastgebonden op bed en me heel de nacht niet zijn komen opzoeken, terwijl ik schreeuwde omdat ik dringend moest plassen. Dat was vreselijk: ik had de keuze: de pijn van het ophouden, of mezelf bevuilen... Pas om 10 uur s ochtends kwam er een verpleger kijken, terwijl ze me zeker hebben horen roepen heel de nacht. Onmenselijk, middeleeuwse toestanden.

Nadien herinner ik me dat ik lange tijd nodig heb gehad om te herstellen. Ik was depressief, gevoelloos, wist niets meer te vertellen, terwijl ik altijd zeer spraakzaam was geweest. Ik denk dat het een jaartje heeft geduurd. Dan ben ik opnieuw aan het werk gegaan, maar niet meer in het onderwijs, want dat associeerde ik teveel met ziek worden.

Ik had het geluk een psychiater te hebben die geloofde in de afbouw van medicatie, dus ben ik redelijk snel na de psychose gestopt met medicatie (ik weet niet meer welke medicijnen ik toen nam: Risperdal?). Nadien ben ik tien jaar goed geweest, zonder medicatie.

In 2006 ben ik bevallen van mijn dochter en drie maanden later: weer een psychose. Weer traumatische ervaringen in het psychiatrisch ziekenhuis: isolatie, injectie, ... Maar ook heel mooie ervaringen en visioenen, en ook beangstigende. Ik zag het einde van de wereld en dacht dat het letterlijk 5 voor 12 was en dat ik de wereld kon redden. Gelukkig daagde Einstein op en zei me dat alles relatief was :-).

Weer een periode van herstel nodig gehad, dit maal langer: anderhalf jaar. In overleg weer mijn medicatie afgebouwd tot nul. Terug (ander) werk gevonden halftijds, maar na enkele weken weer psychotisch geworden, in het najaar van 2008. Het leek inhoudelijk een herhaling van de psychose van 2008. Het mooiste en meest bijzondere aan deze laatste twee psychosen was het gevoel van alwetendheid: ik begreep ineens het mysterie van het leven en het universum en het leek me ook ongelooflijk eenvoudig en logisch. Jammer genoeg kon ik deze 'kennis' niet bewaren in mijn normale bewustzijnstoestand.

Ik nam tot anderhalf jaar geleden Zyprexa en Effexor geloof ik. De Zyprexa maakte me zeer moe en gevoelloos. Dan zijn we overgeschakeld op Abilify 10 mg en werd de Effexor gestopt omdat men vreesde dat het antidepressivum me manisch zou kunnen maken.

De Abilify was beter voor me dan de Zyprexa, maar nog verre van ideaal. Mijn creativiteit was volledig weg en ik voelde me lusteloos en depri. Maar mijn psychiater vond het niet slecht dat ik weer gevoelens had, zelfs al waren het onaangename: ik kon nergens van genieten, had nergens zin in, en had ook last van angsten. De angsten heb ik al enkele maanden niet meer, maar het depri gevoel bleef, dus heb ik uiteindelijk aangedrongen op het krijgen van een antidepressivum. Ik neem sinds begin februari 10 mg Sipralexa en ik moet zeggen dat ik me enkele weken later kiplekker begon te voelen.

Begin vorig jaar werd mijn Abilify verhoogd omdat ik twee micropsychotische opstootjes had. Dat waren heel bijzondere ervaringen die slechts enkele minuten hebben geduurd en waarbij ik weer de alwetendheid ervaarde van tijdens mijn psychose. Het ging vanzelf over, maar mijn psychiater vond dat ik voor de zekerheid maar best mijn dosis zou verhogen naar 15 mg.

Ondertussen zit ik alweer op 10 mg. De bedoeling is uiteraard de medicatie mettertijd helemaal af te bouwen maar ik voel intuïtief aan dat het hiervoor nog te vroeg is. Ik denk dat ik nog meer therapie nodig heb.

Nu zie ik tweewekelijks mijn psychiater die me exploratieve therapie geeft en gelooft in de uiteindelijke afbouw van de medicatie. En daarnaast ga ik elke maandagnamiddag naar een groepstherapie van anderhalf uur. Ik overweeg om nog een andere therapie erbij te doen maar heb nog niet de geschikte therapeut gevonden. Het liefst zou ik een transpersoonlijke therapeut vinden, maar dat bestaat hier niet heb ik de indruk. Zo, dat is zo een beetje mijn verhaal.

Heb je gelijkaardige ervaringen? Wil je je verhaal kwijt? Stuur dan een mailtje naar tchupke (at) live (dot) be .
Als je wil, publiceer ik je verhaal op deze blog. Groetjes, Tchupke